تنظیم وصیت نامه: هیچ کدام از ما نمی دانیم آخرین لحظه ی زندگی مان کی خواهد بود. ممکن است کاری نیمه تمام داشته باشیم، یا دینی باشد که باید پرداخت کنیم. می توانیم انجام آن کار را به کسی از اطرافیان بسپاریم.

یا به آنها سفارش کنیم دین ما را پرداخت کنند. یا حتی مالی را به آنها ببخشیم. همه ی اینها با نوشتن وصیت نامه ممکن است. اما چگونه باید یک وصیت نامه تنظیم کرد؟

با گروه وکلای آسا همراه باشید.

وصیت چیست؟

قانون مدنی وصیت را تعریف نکرده است. اما وصیت یک عمل حقوقی است که با انجام آن فرد تکلیف امور مالی و غیر مالی خودش را برای بعد از فوتش مشخص می کند.

اما این وصیت بعد از فوت شخص اثرگذار است و در زمان حیات او اثری ندارد. 

 

موصی، موصی له، وصی به چه کسی(کسانی ) گفته می شود؟

موصی کسی است که وصیت می کند.

وصی کسی است که به موجب وصیت انجام امری بر عهده ی او قرار داده شده است.

موصی له کسی است که به موجب وصیت مالی از اموال متوفی به او بخشیده شده است.

موصی به مالی است که نسبت به آن وصیت صورت می گیرد. در واقع همان مورد وصیت است.

 

 انواع وصیت را به صورت خیلی سریع با هم بررسی کنیم:

در قانون مدنی وصیت به دو نوع تقسیم شده است:

 

وصیت عهدی: 

عبارت است از این که شخص انجام امری را بر عهده ی یک یا چند نفر قرار دهد. مثلا پدری که فرزند خردسالی دارد، به برادرش وصیت کند که بعد از فوت او از فرزندش نگهداری کند. طرفین این نوع وصیت، موصی و وصی هستند.

نکته ی مهم این است که وصیت عهدی یک ایقاع است؛ یعنی تنها به اراده ی موصی نیاز دارد. قبول وصی شرط نیست. اما وصی تا زمانی که موصی زنده است می تواند وصیت را رد کند. اما بعد از فوت موصی دیگر نمی تواند وصیت را رد کند و باید تعهد را انجام دهد.

 

وصیت تملیکی:

 عبارت است از این که کسی عین یا منفعتی از مال خود را برای بعد از فوتش به کسی بپردازد. مثلا پدری وصیت کند بعد از فوتش اتومبیل اش به نوه ی او برسد. طرفین این وصیت موصی و موصی له هستند.

 البته بر خلاف وصیت عهدی، وصیت تملیکی یک عقد است. یعنی موصی له هم باید آن را بپذیرد. البته تا زمانی که موصی له زنده است، قبولی او موثر نیست. او باید بعد از فوت موصی، موصی به را بپذیرد. این مسئله منطقی است. زیرا موصی می تواند از وصیتی که کرده رجوع کند.

 

وصیت نامه چیست؟

وصیت نامه همان نوشته ای است که در آن شخص تکلیف امور مالی و غیر مالی خود را برای بعد از فوتش تعیین می کند. وصیت نامه در واقع نوعی سند است که بسته به نوع آن می تواند سند عادی یا رسمی باشد.

انواع وصیت نامه:

وصیت نامه فرد، چه وصیت او عهدی باشد و چه تملیکی، به یکی از سه صورت زیر تنظیم می شود:

1- وصیت نامه رسمی ( وصیت نامه محضری) :

وصیت نامه ای است که مانند سند رسمی در دفتر اسناد رسمی تنظیم می شود.

مزیت تنظیم وصیت نامه به این صورت این است که افراد بی سواد هم می توانند نسبت به تنظیم آن اقدام کنند. وصیت کننده می تواند مطمئن باشد که وصایای او بعد از فوتش تغییر نمی کند.

به علاوه کسی که وصیت به نفع او شده، نیازی ندارد که اصالت وصیت نامه را اثبات کند.

ترتیب تنظیم وصیت ‌نامه رسمی و اعتبار آن، همان ترتیبی است که برای اسناد تنظیم شده در دفاتر اسناد رسمی مقرر است.

بدین ترتیب در حقوق ما، وصیت نامه رسمی تشریفات خاص ندارد و همچون سایر اسناد رسمی تنظیم می شود. در مورد وصیت نسبت به املاک ثبت شده، مفاد وصیت در سند مالکیت قید و خلاصه آن به دفتر املاک فرستاده می شود؛ ولی این خلاصه در دفتر املاک ثبت نمی شود مگر بعد از فوت موصی و احراز اینکه اختلافی در بین نیست.

اعتبار وصیت ‌نامه رسمی مانند سایر اسنادی است که در دفاتر اسناد رسمی ثبت می شود.

بنابراین، وصیت نامه رسمی چه موضوع آن مال منقول باشد چه غیرمنقول، بدون اینکه نیاز به حکمی از دادگاه باشد قابل اجرا است. همچنین تمام محتویات و امضاهای مندرج در آن رسمی و معتبر است و تنها می‌توان در برابر آن ادعای جعل نمود.

 

2- وصیت نامه سری:

وصیت نامه ای است که به خط موصی یا خط شخص دیگری تنظیم می شود، و در اداره ی ثبت محل اقامت موصی یا محلی که آیین نامه ی وزارت دادگستری تعیین می کند، به امانت سپرده می شود.

این وصیت نامه حتما باید به امضای موصی برسد. در غیر این صورت اعتبار ندارد.

به همین دلیل هم افراد بی سواد نمی توانند وصیت نامه سری تنظیم کنند. فردی که قدرت تکلم ندارد باید متن وصیت نامه را به خط خود نوشته و امضا کند و در حضور مسئول دفتر اسناد رسمی، در بنویسد که وصیت نامه متعلق به او است و مسئول دفتر هم صحت آن را تائید کند.

موصی می تواند هر وقت بخواهد وصیت نامه ی سری را به همان ترتیبی که برای استرداد اسناد امانتی مقرر شده، استرداد نماید.

3- وصیت نامه خودنوشت:

 وصیت نامه ای است که تمام متن آن به خط موصی نوشته شده، دارای تاریخ به روز، ماه و سال به خط موصی باشد و به امضاء او رسیده باشد.

بنابراین افراد بی سواد و نابینا امکان تنظیم وصیت نامه ی خود نوشت را ندارند. این وصیت نامه سند عادی می باشد.

بنابراین، وارثان موصی و سایر کسانی که در مقابل آن قرار می‌گیرند می‌توانند در اصالت سند تردید کنند. در این صورت موصی‌ له باید انتساب وصیت نامه را به شخص موصی اثبات کند.

در موردی که اصالت وصیت نامه محرز باشد؛ ولی نسبت به صحت تاریخ آن اعتراض می شود، مدعی کسی است که تاریخ را نادرست می ‌داند و باید آن را در دادگاه ثابت کند. در این دعوا شهادت به تنهایی نمی تواند کافی باشد و مدعی باید با استناد اقرار موصی یا اسناد دیگر غلط بودن تاریخ را اثبات نماید.

 

 

 

 

 

0 0 ثبت رای
امتیاز مقاله
مشترک شدن
اطلاع رسانی کن
guest
0 نظر
بازخورد درون خطی
دیدن تمام نظرات
0
دوست دارید مشارکت کنید ؟ لطفا نظری بدهید!x
()
x